Greekspearfishing
Καλώς ήρθες!!Το νέο site που ασχολειται καθαρά με το υποβρύχιο κυνήγι... ψάξε,διάβασε και γράψε οτι θέλεις,που έχει να κάνει με τον υποβρύχιο κόσμο των ψαριών ανέβασε τις φωτογραφίες από τις ψαριές σου,βρές ζευγάρι,αγγελείες και μοιράσου τις εμπειρίες σου!!καλή διαμονή...
Translate
Στηρίξτε την προσπάθεια μας!
Αναζήτηση
 
 

Αποτελέσματα Αναζήτησης
 


Rechercher Σύνθετη Αναζήτηση

Ψαριές και εμπειρίες.
Πρόσφατα Θέματα
» Πωλείται mares cyrano 85 άβρεχτο
Πεμ Aug 14, 2014 11:52 am από ziro

» Ξύλινα Ψαροντούφεκα FALCONSUB
Πεμ Aug 14, 2014 9:55 am από Γιώργος Δεμέτης

» Πωλείται Omer Cayman HF CAMO 3D 110cm
Τρι Jul 22, 2014 5:54 pm από promot3r

» Πως θα βάλω μουλινε
Τετ Μαϊος 07, 2014 11:17 pm από pavlos kazos

» Πωλειται στολη και ψαρετουφεκο
Τετ Μαϊος 07, 2014 9:21 am από loken

» Πωλειται mares mimetic 85
Τρι Apr 01, 2014 10:33 pm από pavlos01

» ΠΩΛΕΙΤΑΙ RAYO PLUS 90CM ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟ ΜΟΝΟ 1 ΦΟΡΑ
Σαβ Mar 29, 2014 12:19 am από seriousam

» Psaxnw pedila carbon...!!!
Τετ Jan 22, 2014 7:54 pm από Nikos Pyrpirhs

» Ζητειται TRYGONS dmfr 110
Σαβ Jan 18, 2014 10:41 pm από George Stef.

» c4 mr carbon
Δευ Dec 23, 2013 10:09 pm από topgunxxx

Φασεις της σελινης
Find us on Facebook

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΝΟΙΑΣ, του Σ. Χριστοδούλου

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Go down

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΝΟΙΑΣ, του Σ. Χριστοδούλου

Δημοσίευση από kostas στό Παρ Jun 10, 2011 11:19 pm

ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΝΟΙΑΣ

Ο Φ. Μπ. Δεν ήταν ένας τυχαίος απνεϊστας. Είχε ασχοληθεί για αρκετά χρόνια με την ελεύθερη κατάδυση και κέρδισε αρκετές διακρίσεις στο άθλημα.

Εκείνο το απόγευμα ένιωθε σε εξαιρετική φόρμα. Η τρομερή ευεξία σε συνδυασμό με την πλανεύτρα εικόνα του ήλιου που χαμήλωνε στον ορίζοντα και έβαφε τη θάλασσα με πορφυρά χρώματα τον έκανε να μη θέλει να φύγει. Θέλησε να κάνει ακόμα λίγες βουτιές. Ο σύντροφός του αποφάσισε να ανέβει στο σκάφος για να κάνει τις προετοιμασίες της επιστροφής και να ετοιμάσει ένα ζεστό ρόφημα. Ο Φ. έμεινε κοντά στην πρύμνη του σκάφους και ετοιμάστηκε να κάνει τη βουτιά του. Μια τελευταία ίσως. Ήταν η δέκατη τρίτη εκείνης της ημέρας και εμφανώς θα γινόταν σε μικρότερο βάθος από τις προηγούμενες. Το καταδυτικό του ρολόι έδειξε πως η βουτιά έγινε στα 22 μέτρα για 1 λεπτό και 45 δευτερόλεπτα. Θυμάται σ' εκείνη τη βουτιά, μια φανταστική εικόνα της επιφάνειας, όπου καθώς αναδυόταν, οι αχτίνες του ήλιου έπεφταν αρκετά πλάγια στην ήσυχη θάλασσα στην αρχή γαλάζιες και αργότερα να γίνονται πιο ζεστές και ίσα που άρχισαν να παίρνουν το χρώμα της φωτιάς.η εικόνα έσβησε απότομα. Ο Φ. έχει ένα κενό μνήμης του τι μεσολάβησε από εκείνη τη μαγευτική εικόνα μέχρι την αίσθηση προσωπίδας οξυγόνου και την ροή του αερίου γύρω από το στόμα του λίγο αργότερα. Ήταν τυχερός καθώς ο σύντροφός του τον εντόπισε σχεδόν αμέσως αναίσθητο στην επιφάνεια. Τον ανέβασε στο σκάφος. Αρχικά δεν ανταποκρινόταν. Οι πρώτες προσπάθειες τεχνητής αναπνοής διακόπηκαν από εμετό. Μετά από 1 λεπτό καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης φάνηκε να αντιδρά. Του χορηγήθηκε φαρμακευτικό οξυγόνο και μεταφέρθηκε στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Οι γιατροί είπαν πως ήταν τυχερός και ότι υπέστη σύνδρομο εισρόφησης θαλασσινού νερού. Η απώλεια των αισθήσεων αποδόθηκε σε υποξία. Έμεινε στο νοσοκομείο για 36 ώρες και αποδεσμεύτηκε. Ο Φ. ανέφερε αργότερα πως η βουτιά αυτή ήταν καθαρά μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του και ότι δεν ένιωσε την παραμικρή δυσφορία ή ενόχληση καθ' όλη τη διάρκεια της, ή πριν από αυτήν.

Η απώλεια των αισθήσεων λόγω παρατεταμένης άπνοιας είναι μια πραγματική κατάσταση που συμβαίνει δυστυχώς αιφνίδια. Γεννιούνται διάφορα ερωτήματα που στο άρθρο αυτό αναζητούμε τις απαντήσεις.


Πόσο μπορεί να κρατήσει κάποιος την αναπνοή του χωρίς να χάσει τις αισθήσεις του;

Γιατί κάποιος μπορεί να κρατά την αναπνοή του σε σημείο που να χάνει τις αισθήσεις του και μάλιστα αυτό να γίνεται ορισμένες φορές χωρίς προειδοποίηση και χωρίς καν να νιώθει ανάγκη να πάρει αέρα;

Τι είναι η υποξία;

Είναι επικίνδυνη;

Τι μπορούμε να κάνουμε για να μειώσουμε τον κίνδυνο πνιγμού;

Υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε την υποξία με τρόπο που να έχουμε χρόνο αντίδρασης;
Και ακόμα επιχειρούμε να απαντήσουμε διάφορα ερωτήματα όπως:


Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της βουτιάς στο σώμα μας;

Ποια είναι η επίδραση της προπόνησης στις ικανότητες άπνοιάς μας; Πώς προσαρμόζεται το σώμα ενός δύτη στις καταστάσεις της άπνοιας;

Είναι διαφορετική μια βουτιά από μια στατική άπνοια που γίνεται στην πολυθρόνα του σαλονιού μας;

Γνωρίζουμε αρκετά για αυτά τα θέματα; Υπάρχει έλλειμμα γνώσης;



ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το σώμα μας είναι μια πολύπλοκη και αξιοθαύμαστη μηχανή που έχει την ικανότητα να αυτοελέγχεται και να αυτορυθμίζεται. Είναι κατασκευασμένο από πολυάριθμα συστήματα ελέγχου που λειτουργούν «συνωμοτικά» για τη διατήρηση της ζωής. Κάθε δύναμη που τείνει να μετακινήσει ή να διαταράξει την εσωτερική μας ισορροπία, αντιμετωπίζεται με τις κατάλληλες αντιδράσεις εξισορρόπησης ώστε να μπορούμε να επιβιώνουμε σε ένα μεγάλο εύρος συνθηκών. Πρόκειται για την φυσιολογική τάση του ανθρώπινου οργανισμού να κρατά την εσωτερική του κατάσταση σταθερή, η οποία ονομάζεται ομοιόσταση. Κάθε ερέθισμα που τείνει να αλλοιώσει την εσωτερική ισορροπία θέτει σε λειτουργία μηχανισμούς παλίνδρομης ρύθμισης που αποσκοπούν στην ανατροπή της παρέκκλισης και αποκατάσταση της ισορροπίας. Η άπνοια και η ελεύθερη κατάδυση είναι ένα κλασσικό παράδειγμα εφαρμογής αυτής της αρχής. Με την άπνοια που ορίζεται σαν η εκούσια (θεληματική) παύση της αναπνοής η φυσιολογική ισορροπία διαταράσσεται. Το σώμα μας αναπτύσσει μηχανισμούς προσαρμογής και αντιστάθμισης των καταστάσεων που προκαλεί η άπνοια. Με τη συνεχή έκθεσή μας μάλιστα, αναπτύσσει μια προσαρμοστικότητα ώστε να μπορούμε να αντέχουμε σιγά-σιγά σε καταστάσεις που στην αρχή δεν μπορούσαμε.



ΑΝΑΠΝΟΗ

Η Κατάδυση με το κράτημα της αναπνοής σημαίνει διακοπή μιας φυσιολογικής λειτουργίας του σώματός μας. Σημαίνει διακοπή της αναπνοής, του αερισμού των πνευμόνων. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις μεταβολές που συμβαίνουν στο σώμα μας κατά τη διάρκεια της άπνοιας θα περιγράψουμε με συντομία τον ρόλο της αναπνοής.

Οι υδατάνθρακες τα λίπη και οι πρωτεΐνες της τροφής μπορούν όλα τους να χρησιμοποιηθούν από τα κύτταρα για τη σύνθεση μεγάλων ποσοτήτων ενεργειακών μορίων ATP με την διαδικασία των βιολογικών καύσεων. Το ATPμπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πηγή ενέργειας για πολλές άλλες κυτταρικές λειτουργίες. Είναι δηλαδή ένα ιδανικό ενεργειακό νόμισμα το οποίο μπορεί να ξοδεύεται όποτε το κύτταρο «θέλει» ή «χρειάζεται» για να παράξει θερμότητα, να κινήσει το σώμα (μυς), να κτίσει κάποια συστατικά, να σκεφτεί, να διατηρεί το αίμα σε κυκλοφορία, να κάνει μεταφορά χημικών ουσιών μέσα από τις βιολογικές μεμβράνες κλπ. Όταν το κύτταρο διαθέτει μεγάλες, ή επαρκείς ποσότητες ATPτότε αρχίζει να αποθηκεύει την παραπανίσια ενέργειά του σε άλλες χημικές μορφές που είναι η φωσφορική κρεατίνη (CP), το γλυκογόνο και τα τριγλυκερίδια στον λιπώδη ιστό.

Η ενέργεια μέσα στα κύτταρα μπορεί να παράγεται κατά την καύση των τροφών με δύο τρόπους. Με αναερόβιο τρόπο και με αερόβιο τρόπο.

Με τον αναερόβιο τρόπο γίνεται χρησιμοποίηση των θρεπτικών συστατικών χωρίς την ταυτόχρονη χρήση οξυγόνου. Το σώμα μας μπορεί να κάνει αξιόλογη αναερόβια παραγωγή ενέργειας μόνο από τους υδατάνθρακες. Στη διαδικασία αυτή η κύρια πηγή ενέργειας είναι το εναποθηκευμένο στα κύτταρα γλυκογόνο και η διάσπασή του παράγει πυροσταφυλικό και αυτό μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ.

Αερόβια, αντίθετα διαδικασία είναι η παραγωγή ενέργειας από τροφές με τη βοήθεια του οξυγόνου. Γενικά στο κύτταρο ευνοείται η αερόβια παραγωγή ενέργειας διότι η ενεργειακή απόδοση της είναι πολύ καλύτερη από την αναερόβια. Μία από τις λειτουργίες της αναπνοής είναι και η τροφοδοσία των κυττάρων με οξυγόνο. Η διακοπή της αναπνοής έχει κάποιες συνέπειες σε αυτό το επίπεδο. Ας το δούμε με λίγη μεγαλύτερη λεπτομέρεια:

Σε όλη τη διαδικασία παραγωγής ενέργειας το κύτταρο χρειάζεται οξυγόνο για τις αερόβιες καύσεις και παράγει διοξείδιο του άνθρακα. Η κυκλοφορία του αίματος είναι υπεύθυνη για να μεταφέρει το παραγόμενο διοξείδιο του άνθρακα πίσω στους πνεύμονες για να αποβληθεί στις κυψελίδες. Το αίμα που περνά μέσα από την πνευμονική κυκλοφορία θα εμπλουτιστεί ταυτόχρονα με οξυγόνο και θα το μεταφέρει πίσω στα κύτταρα για να χρησιμοποιηθεί. Με άλλα λόγια ο ρόλος της αναπνοής είναι η διατήρηση των επιπέδων οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα μέσα στην κυκλοφορία αλλά και στους ιστούς του σώματός μας μέσα στα κανονικά όρια διακύμανσης τους. Η εκούσια παύση της αναπνοής στερεί το σώμα μας από τον μηχανισμό διατήρησης της ομοιόστασης των αναπνευστικών αερίων.

ΤΟ ΚΡΑΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Τη στιγμή που το άτομο μπαίνει σε κατάσταση άπνοιας στους πνεύμονές του υπάρχει μια μικρή ποσότητα οξυγόνου και μια πρόσθετη ποσότητα είναι συνδεδεμένη με την αιμοσφαιρίνη του αίματος. Οι ποσότητες αυτές με μια μέγιστη εισπνοή, αρκούν για να συντηρήσουν τη λειτουργία των μεταβολικών διαδικασιών χωρίς ενεργειακό έλλειμμα, σε ένα φυσιολογικό άτομο για 3 λεπτά περίπου. Η σταδιακή μείωση του οξυγόνου κατά τη διάρκεια της άπνοιας σπρώχνει το μεταβολισμό προς την αναερόβια πλευρά. Το εναποθηκευμένο γλυκογόνο μπορεί να διασπαστεί σε γαλακτικό οξύ υποστηρίζοντας τις μεταβολικές διεργασίες για άλλο 1 λεπτό περίπου.

Τα προϊόντα της αερόβιας καύσης που είναι το διοξείδιο του άνθρακα και της αναερόβιας διάσπασης του γλυκογόνου που είναι το γαλακτικό οξύ είναι οξέα και τείνουν να κάνουν τα βιολογικά υγρά συμπεριλαμβανομένου και τους πλάσματος του αίματος, περισσότερο όξινα. Η συνεχής παραγωγή τους θα ξεπεράσει σε κάποιο σημείο την ρυθμιστική ικανότητα του αίματος να κρατά την οξύτητά του σταθερή και θα οδηγήσει σε μια κατάσταση που ονομάζεται οξέωση. Η οξέωση έχει μεταξύ άλλων και ένα γνωστό στους περισσότερους σύμπτωμα που είναι το αίσθημα ότι τα πόδια μας καίνε μετά από μια παρατεταμένη άπνοια.

Κάτω από κανονικές συνθήκες το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται διαχέεται έξω από τα κύτταρα. Το αυξημένο διοξείδιο του άνθρακα αποτελεί ένα ερέθισμα που θέτει σε συναγερμό το σώμα βαρώντας καμπανάκι. Η προειδοποίηση αυτή είναι πάρα πολύ βασική για τους απνεϊστές και θα πρέπει να την λαμβάνουν υπόψη. Τι σημαίνει να την λαμβάνουν υπόψη; Σημαίνει με την πρώτη προειδοποίηση, με το πρώτο αίσθημα δυσφορίας, με την πρώτη σύσπαση στην περιοχή του θώρακα ή του διαφράγματος θα πρέπει να αρχίζουν την ανάδυση ή ακόμα καλύτερα να φτάσουν σε ένα σημείο αντίληψης τέτοιας ώστε να μπορούν να αρχίζουν την ανάδυση τους, πριν να κτυπήσει το καμπανάκι. Επίσης είναι βασικότατο να αποφεύγονται όλες εκείνες τις ενέργειες που θα προκαλούσαν καθυστέρηση στο καμπανάκι. Τέτοιες ενέργειες όπως θα δούμε και πιο κάτω είναι ο υπεραερισμός πριν την βουτιά. Αν το σώμα αγνοήσει το καμπανάκι το διοξείδιο του άνθρακα συνεχίζει να ανεβαίνει, το γαλακτικό συνεχίζει να ανεβαίνει, το οξυγόνο συνεχίζει να εξαντλείται και ρισκάρουμε απώλεια των αισθήσεων από υποξία πριν ακόμα ο προστατευτικός μηχανισμός του διοξειδίου του άνθρακα και του γαλακτικού ειδοποιήσει το σώμα .

Το διοξείδιο του άνθρακα είναι ο βασικός ρυθμιστής της ανθρώπινης αναπνοής. Πώς το διοξείδιο του άνθρακα ρυθμίζει την αναπνοή; Το διοξείδιο του άνθρακα όταν φτάσει στον εγκέφαλο μπαίνει με σχετική ευκολία σε μια περιοχή που ονομάζεται χημειοευαίσθητη περιοχή του κέντρου της αναπνοής. Το κέντρο της αναπνοής αντιδρά με μια συνεχόμενη αύξηση της έντασης της αναπνευστικής διέγερσης. Το άτομο νιώθει ότι θέλει να πάρει αέρα και το αίσθημα αυτό με την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα, ολοένα γίνεται και εντονότερο. Οι άνθρωποι μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους με τη δύναμη της θέλησής τους για κάποιο χρονικό διάστημα ακόμα. Έχουν να παλέψουν με τους αναπνευστικούς μυς που συσπώνται αυτόματα και ακούσια, προκαλώντας μια γενικότερη σύσπαση στο θώρακα και μια συνεχή αύξηση της πίεσης μέσα στο θώρακα. Ο αέρας σπρώχνει την τραχεία και την επιγλωττίδα με ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Έχουμε δηλαδή δύο δυνάμεις να αντιπαλεύουν. Από τη μία έχουμε τις αυτόματες συσπάσεις που φτάνουν στη περιοχή του θώρακα από τα βαθύτερα κέντρα του εγκεφάλου να σπρώχνουν τον αέρα προς τα έξω και από την άλλη έχουμε τα ερεθίσματα που φτάνουν επίσης στους αναπνευστικούς μυς από τον εγκεφαλικό φλοιό από τη σφαίρα της βούλησης που επιδιώκουν να κρατήσουν τον πνεύμονα σε έκταση και να αποφευχθεί η εκπνοή. Αν συνεχίσει να νικά δύναμη της θέλησης ο εγκέφαλος θα προχωρήσει στο επόμενο δυναμικό μέτρο που είναι η απώλεια του μυϊκού ελέγχου. Σε μια εκλαϊκευμένη προσέγγιση θα λέγαμε πως ο εγκέφαλος βλέποντας ότι τα πράγματα εξελίσσονται αρνητικά και οι διαταγές του αγνοούνται ή δεν έχουν αποτέλεσμα, «αποφασίζει» να μας αφαιρέσει την ικανότητα μυϊκού ελέγχου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναπνεύσουμε. Αυτό ονομάζεται απώλεια του κινητικού ελέγχου (Lost of Motor Control = LMC), μια κατάσταση που περιγράφεται από τους απνεϊστές ως «σάμπα».

Καθ' όλη τη διάρκεια του κρατήματος της αναπνοής έχουμε μια σταδιακή μείωση του οξυγόνου, σταδιακή αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα και αύξηση της συγκεντρώσεως γαλακτικού οξέος. Στη χημεία χρησιμοποιείται η έννοια του pHπου είναι ένας λογαριθμικός τρόπος μέτρησης της οξύτητας. Το φυσιολογικό pHτου αρτηριακού αίματος είναι 7,4. Περισσότερο όξινο pHσημαίνει μικρότερο αριθμό pH. Η άπνοια τείνει να μειώσει το pHστο αίμα, να το κάνει δηλαδή πιο όξινο. Όταν το αρτηριακό pHμειωθεί κάτω από 7,0 το νευρικό σύστημα καταστέλλεται τόσο πολύ ώστε το άτομο στην αρχή παρουσιάζει σύγχυση και αργότερα πέφτει σε κώμα. Όταν πλέον το σώμα έχει φτάσει στην κατάσταση απώλειας των αισθήσεων, βρίσκεται σε μια ενεργειακή χρεοκοπία με τις αποθήκες οξυγόνου στο κόκκινο, τη μεγαλύτερη ποσότητα γλυκογόνου να έχει μετατραπεί σε γαλακτικό, το κυτταρικό ATP και την CP σε κατάσταση ανεπάρκειας.

Η φύση έχει προνοήσει ώστε ο άνθρωπος να μην μπορεί να αυτοκτονήσει κρατώντας την αναπνοή του. Είδαμε πως όσο και να το θέλουμε ο κατώτερος εγκέφαλος που ελέγχει την ενεργειακή κατάσταση επιβάλλεται και κλίνει τον διακόπτη στέλλοντας τον ανώτερο εγκεφαλικό φλοιό όπου εδρεύει το κέντρο της βούλησης να «πάρει άδεια ασθενείας» ή «ρεπό». Έτσι δεν έχουμε πλέον τη πολυτέλεια της επιλογής που σημαίνει ότι χάνουμε το δικαίωμα να επηρεάσουμε περαιτέρω το κράτημα της αναπνοής. Η αναπνοή είναι από αυτό το σημείο μονόδρομος και ο πνεύμονας αναγκαστικά αδειάζει ανεξάρτητα από τη θέλησή μας. Φυσικά μετά την εκπνοή ακολουθεί εισπνοή. Η αποκατάσταση της αναπνοής οδηγεί σε επάνοδο των ενεργειακών επιπέδων του κυττάρου στα φυσιολογικά επίπεδα καθώς επίσης επαναφέρει τα χημικά ερεθίσματα όπως την οξύτητα του αίματος μέσα στα φυσιολογικά όρια.

Το συμβάν μπορεί να αποτελεί ένα παροδικό γεγονός που δεν αφήνει κατάλοιπα αν συμβεί σε μια άπνοια σαλονιού. Το άτομο αν κάθεται σε μια πολυθρόνα, χάνει απλά τις αισθήσεις του κρατώντας την αναπνοή του και ξυπνά σε λίγο όταν ο κατώτερός εγκέφαλος θέσει και πάλι την αναπνοή σε λειτουργία και αποκαταστήσει το pH και τα επίπεδα αναπνευστικών αερίων μέσα στα φυσιολογικά όρια τους. Αν όμως αυτό συμβεί ενώ το άτομο είναι βυθισμένο σε νερό τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κλασσικά το φαινόμενο της απώλειας των αισθήσεων συμβαίνει σε ένα βάθος από τα 15 μέχρι τα 4-5 μέτρα κατά την ανάδυση και οι δύτες χρησιμοποιούν χαρακτηριστικά τον όρο «ραντεβού με τα 9 μέτρα». Βλέποντας τον δύτη να ανεβαίνει προς τα πάνω παρατηρούμε φυσαλίδες αέρα να βγαίνουν από το στόμα του και τη μύτη του. Η αμέσως επόμενη αυτόματη κίνηση είναι η εισπνοή. Το νερό που δεν το βλέπουμε βέβαια, εισέρχεται στον πνεύμονα αντί για φρέσκο αέρα. Η είσοδος του νερού μπορεί ενίοτε να προκαλέσει λαρυγγόσπασμο και ξηρό πνιγμό ή να πλημμυρίσει τον πνεύμονα και να προκαλέσει πνιγμό από εισρόφηση υγρού. Υπάρχει η πιθανότητα αν το άτομο πάθει το περιστατικό σε σημείο που η πλευστότητά του να είναι αρνητική να μην βγει ποτέ στην επιφάνεια.

Το πόσο μπορεί να κρατήσει κάποιος την αναπνοή του χωρίς να χάσει τις αισθήσεις του είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί με κανένα απολύτως τρόπο. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πόσο συχνά και πόσο κοντά έχουμε φτάσει σε απώλεια των αισθήσεων μας σε μια άπνοια. Το παράδειγμα της εισαγωγής είναι ένα πραγματικό περιστατικό και μας δείχνει ότι μπορεί να συμβεί ακόμα και σε μια βουτιά όπου ο δύτης «έχει το βάθος». Οι πιθανότητες είναι πως όσο περισσότερο χρόνο κρατάμε την αναπνοή μας τόσο πιο κοντά έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο περιστατικό. Αρκετές φορές απέχουμε χωρίς να το γνωρίζουμε κιόλας, μερικά μόλις δευτερόλεπτα από το blackout. Και αυτό είναι το σημείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Η ζώνη του λυκόφωτος είναι μια ζώνη με διακύμανση από άτομο σε άτομο αλλά και στο ίδιο το άτομο από μέρα σε μέρα ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της ίδιας μέρας. Δεν την βλέπεις ούτε την αισθάνεσαι. Το γνωρίζεις μόνο αφού έχει συμβεί. Σχεδόν ποτέ πριν, διότι προειδοποίηση δεν υπάρχει. Μένει λοιπόν ο δύτης να εκπαιδευτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου κατά τη διάρκεια της βουτιάς στο ελάχιστο να αναγνωρίζει κάποια πρόδρομα σημεία όπως είναι για παράδειγμα οι ακούσιες συσπάσεις του θώρακα και να αποκτήσει μια τακτική ασφαλείας στις βουτιές του με πάντοτε κάποιο σύντροφο να τον παρακολουθεί καθ' όλη την διάρκεια της βουτιάς και να βρίσκεται σε ετοιμότητα να τον βοηθήσει σε ένα απροσδόκητο περιστατικό απώλειας των αισθήσεων ή απώλειας του κινητικού ελέγχου.

Η ουσία του αθλητισμού είναι η βελτίωση της απόδοσης. Επομένως έτσι και στην αθλητική άπνοια αναζητάμε βελτίωση της απόδοσης. Με άλλα λόγια αναζητάμε αύξηση της άπνοιας. Μέσα από μια διαδικασία προετοιμασίας θα μάθουμε το σώμα μας να δέχεται τις εκτροπές που η άπνοια εξ ορισμού του προκαλεί, λιγότερο οδυνηρά και πάνω από όλα σταδιακά και σε συνθήκες ασφάλειας. Θα μπούμε σε μια μακρόχρονη διαδικασία προσαρμογής και θα δούμε το αναπνευστικό κέντρο να διεγείρεται λιγότερο έντονα από το διοξείδιο του άνθρακα. Η αγγειοβρίθεια των ιστών μας θα αλλάξει, η ποσότητα αιμοσφαιρίνης θα αυξηθεί και γενικά το σώμα μας θα προσπαθήσει να μας βοηθήσει να επιβιώνουμε καλύτερα στις συνθήκες της άπνοιας. Η διαδικασία αυτή απαιτεί υπομονή και σωστά βήματα και να θυμόμαστε πως ένα λάθος μπορεί να αποβεί καταστρεπτικό. Ακολούθως θα μιλήσουμε για το σύστημα ελέγχου της αναπνευστικής δραστηριότητας από τους περιφερειακούς υποδοχείς και για το ρόλο του ίδιου του οξυγόνου στον έλεγχο της αναπνοής. Θα περιγράψουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τις προσαρμογές του ανθρώπου στις συνθήκες της άπνοιας και θα αναζητήσουμε απαντήσεις για τα υπόλοιπα ερωτήματα που θέσαμε.

Η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΑΠΝΟΙΑΣ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΣΤΟ CO2


Πρώτα ας μελετήσουμε το θέμα της ανταπόκρισης του κέντρου της αναπνοής στο διοξείδιο του άνθρακα. Όπως έχει αναφερθεί το διοξείδιο του άνθρακα ασκεί μια πολύ βασική διεγερτική δράση στο κέντρο της αναπνοής με αποτέλεσμα την αυτόματη αύξηση του αερισμού των πνευμόνων. Το άτομο δηλαδή αναπνέει με μεγαλύτερη συχνότητα και μεγαλύτερο βάθος αναπνοής όσο το CO2 αυξάνεται. Από την άποψη της φυσιολογίας αυτός ο μηχανισμός εξασφαλίζει την προσαρμογή της αναπνοής ανάλογα με τις ανάγκες του σώματος. Απόλυτα λογικό. Όταν το άτομο ασκείται καίει περισσότερο οξυγόνο και ταυτόχρονα παράγει περισσότερο CO2. Η παραμικρή αύξηση του CO2 είναι ένα χημικό σήμα που παίρνει ο εγκέφαλος ότι το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης μεταβολικής δραστηριότητας. Η φυσιολογική απάντηση είναι να αυξάνεται ο ρυθμός της αναπνοής για να καλύψει τις επιπλέον ανάγκες σε οξυγόνο. Το άτομο για όση ώρα υπάρχει έστω και ελάχιστη ποσότητα CO2 πάνω από το σημείο διέγερσης της αναπνοής αναπνέει με πιο γρήγορο ρυθμό και πιο βαθιά.

Τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στο αρτηριακό αίμα μετρούνται σε μονάδες πίεσης. Τα φυσιολογικά όρια είναι 40 με 45 mmHg. (1 mmHgισούται με το 1 / 760 μιας ατμοσφαιρικής πίεσης). Για να κατανοήσουμε τη σημασία της ρυθμιστικής ικανότητας του διοξειδίου του άνθρακα ας απαντήσουμε στην ακόλουθη ερώτηση. Πόσο έντονη είναι η επίδραση της συγκέντρωσης του CO2 στον ρυθμό αερισμού σε ένα άτομο που κάνει γυμναστική;

Η ευαισθησία του κέντρου της αναπνοής στο CO2 είναι τόσο μεγάλη ώστε και η απειροελάχιστη μεταβολή να γίνεται αντιληπτή. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η αύξηση του CO2 που συμβαίνει μέσα στη χρονική διάρκεια μιας μόνο αναπνοής που διαρκεί 5 δευτερόλεπτα είναι αρκετή για να διεγείρει την επόμενη αναπνοή μπορεί να αντιληφθεί πόσο ευαίσθητο είναι αυτό το σύστημα στο χημικό ερέθισμα που ονομάζεται CO2. Η αύξηση του CO2 από 40 σε 45 mmHgθα τριπλασιάσει τον αερισμό του πνεύμονα σε ένα άτομο που κάνει γυμναστική χωρίς να κρατάει βεβαίως την αναπνοή του. Φανταστείτε τώρα ότι το άτομο ασκείται και παράλληλα κρατά την αναπνοή του. Το διοξείδιο του άνθρακα βρίσκεται σε συνεχή παραγωγή και η πύλη αποβολής του είναι μπλοκαρισμένη. Δέστε το επόμενο σενάριο:

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε την ικανότητα να κάνουμε ένα πείραμα όπου θα κρατάμε σε συνεχόμενη βάση το CO2 σε ένα άνθρωπο σε σταθερή συγκέντρωση ελάχιστα πάνω από το φυσιολογικό, τι θα παρατηρούσαμε; Η κατάσταση διέγερσης της αναπνοής θα φτάσει στο μεγαλύτερο βαθμό της μέσα στο πρώτο λεπτό του πειράματός μας. Το άτομο θα αναπνέει γρηγορότερα και πιο βαθιά. Στη συνέχεια όμως ο ρυθμός αναπνοής θα αρχίσει να μειώνεται. Στις επόμενες 1 με 2 ημέρες θα ελαττώνεται βαθμιαία για να φτάσει περίπου στο 1/5 της αρχικής έντασης διέγερσης στο τέλος της περιόδου αυτής. Όταν δηλαδή το άτομο εκτεθεί σε ψηλή συγκέντρωση CO2 η επίδραση στην αναπνοή τού είναι πολύ ισχυρή στην αρχή. Όταν όμως εκτίθεται συνεχόμενα ή έστω πολύ συχνά όπως συμβαίνει και με την προπόνηση της άπνοιας σε κατάσταση μεγάλης συγκέντρωσης CO2 το κέντρο της αναπνοής του διεγείρεται ολοένα και λιγότερο. Αυτό το φαινόμενο βρίσκει εφαρμογή στους απνεϊστές που με την καθημερινή προπόνηση στο νερό και τις ασκήσεις άπνοιας έξω από αυτό αναπτύσσουν αυτή την ελάττωση της ευαισθησίας στο CO2. Πρόκειται για ένα μηχανισμό ανάπτυξης προσαρμογής που συμβαίνει σε όλα ανεξαίρετα τα άτομα. Με άλλα λόγια ο βαθμός διέγερσης της χημειοευαίσθητης περιοχής του κέντρου της αναπνοής μειώνεται σταδιακά με τη συνεχή έκθεσή μας σε καταστάσεις που αυξάνουν το διοξείδιο του άνθρακα.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε τη σημασία του CO2 για τη ρύθμιση της αναπνοής. Το CO2 είναι ο βασικός αγγελιαφόρος που ειδοποιεί τον εγκέφαλό μας ότι το σώμα χρειάζεται να αναπνεύσει. Η καθημερινή προπόνηση στην άπνοια έχει σαν αποτέλεσμα αυτό το χρήσιμο καμπανάκι να βαράει, όπως εξηγήσαμε και πιο πάνω, σε ολοένα και ψηλότερες συγκεντρώσεις CO2. Το σώμα μας υφίσταται δηλαδή μια διαδικασία προσαρμογής και αυξάνει τον πήχη διέγερσης του αναπνευστικού κέντρου. Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι πως ο δύτης μπορεί να παρατείνει την φάση της άπνοιας κατά την οποία δεν νιώθει κανένα σύμπτωμα διέγερσης του κέντρου της αναπνοής του. Το φαινόμενο αυτό μεταφέρει τον δύτη ολοένα και πλησιέστερα στην ζώνη του λυκόφωτος, εκεί δηλαδή όπου επίκειται απώλεια των αισθήσεων ή απώλεια του μυϊκού ελέγχου λόγω ενεργειακού ελλείμματος και υποξίας. Πράγματι ορισμένες φορές, όπως συμβαίνει και με το παράδειγμα της εισαγωγής μας, ενώ το άτομο νιώθει καταπληκτικά ωραία, μπορεί στην ουσία να είναι σε απόσταση «αναπνοής» από την καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματός του. Παρόλη την αύξηση του CO2 το κέντρο της αναπνοής του δεν διεγείρεται. Το άτομο ενδέχεται να συνεχίσει να εξαντλεί το οξυγόνο μέχρι να εισέλθει στην περιοχή της υποξίας. Η ταυτόχρονη μείωση των επιπέδων οξυγόνου με την ενεργειακή χρεοκοπία που περιγράψαμε και πιο πάνω και την μείωση του pHτου αίματος σε επικίνδυνα επίπεδα μπορεί να επιφέρει απώλεια του μυϊκού ελέγχου ή απώλεια των αισθήσεων (ο κατώτερος εγκέφαλος αναλαμβάνει να ρυθμίσει το σύστημα). Όπως έχουμε αναφέρει το συμβάν αποσκοπεί στην αναγκαστική επάνοδο της αναπνοής. Όταν ο δύτης περιβάλλεται από το υγρό στοιχείο μπορεί αυτό να αποβεί ακόμα και μοιραίο. Επαναλαμβάνουμε την σημασία που έχει η εκπαίδευση με στόχο την μείωση της κατανάλωσης οξυγόνου μέσα από διαδικασίες χαλάρωσης και σωστής τεχνικής που θα αφαιρέσει όλες τις παραπανίσιες κινήσεις που καίνε οξυγόνο. Το σώμα μας όμως εξελικτικά μέσα από συνεχή τριβή και επιμονή θα αναπτύξει και άλλους μηχανισμούς προστασίας που εξηγούμε παρακάτω. Οι μηχανισμοί αυτοί επέρχονται πολύ πιο αργά από την προσαρμογή στο διοξείδιο του άνθρακα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχει στο μυαλό του ο κάθε αθλητής και ο κάθε προπονητής.

ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΩΝ ΟΞΥΓΟΝΟΥ (O2) ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ


Έχουμε παρουσιάσει τη σημασία του CO2 στη ρύθμιση της αναπνοής. Παίζει κάποιο ρόλο και το οξυγόνο σε αυτή τη ρύθμιση; Και αν ναι ποιο ρόλο ακριβώς;

Το οξυγόνο στο αρτηριακό αίμα βρίσκεται σε συγκέντρωση 100 mmHg. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η χαμηλή συγκέντρωση οξυγόνου στο αίμα δεν προκαλεί σημαντική αύξηση του αερισμού των πνευμόνων. Ακόμα και μείωση του οξυγόνου στο 60% των φυσιολογικών επιπέδων δεν προκαλεί σχεδόν καμία επίδραση. Σε αντίθεση με το CO2 που η αύξησή του κατά 50% προκαλεί δεκαπλασιασμό του αερισμού των πνευμόνων η μείωση του O2 έχει μάλλον μικρή επίδραση στη ρύθμιση της αναπνοής.

Για ποιο λόγο δεν είναι απαραίτητη, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες η ρύθμιση της αναπνοής με το οξυγόνο; Τι είναι αυτό το παράξενο; Τι περίεργο αλήθεια, να είναι τόσο μικρός ο ρόλος του οξυγόνου στη ρύθμιση της αναπνοής από τη στιγμή μάλιστα που ένας από τους κύριους ρόλους της αναπνοής είναι η εξασφάλιση επάρκειας οξυγόνου. Ο λόγος είναι ο εξής: Το οξυγόνο είναι τόσο πολύτιμο ώστε ο οργανισμός μας διατηρεί μόνιμα μεγαλύτερο απόθεμα από εκείνο που χρειάζεται. Δεν μπορεί επομένως ένα αέριο που βρίσκεται πάντοτε πάνω από τα αναγκαία όρια να καθορίζει τον ρυθμό της αναπνοής διότι αν ήταν έτσι τα πράγματα τότε η επόμενη αναπνοή από τη στιγμή αυτή θα γινόταν μετά από τρία λεπτά και στη συνέχεια με κάθε αναπνοή θα βρισκόμασταν επί μονίμου βάσεων κοντά ή μέσα στα πλαίσια της ανεπάρκειας οξυγόνου. Πρόκειται για μια σοφή «προσέγγιση» ή «πρόνοια» της φύσης ή του ίδιου Του Δημιουργού.

Κανονικά το αναπνευστικό σύστημα λοιπόν, συντηρεί συγκεντρώσεις οξυγόνου μεγαλύτερες από εκείνες που απαιτούνται για πλήρη κορεσμό της αιμοσφαιρίνης. Αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από το αν το άτομο ασκείται ή βρίσκεται σε ηρεμία. Ακόμα και αν ο αερισμός των πνευμόνων μειωθεί στο μισό ο κορεσμός της αιμοσφαιρίνης θα παραμένει μέσα στα όρια του 90% ή περισσότερο, του πλήρους κορεσμού. Η κατάσταση όπου το άτομο έχει 90% κορεσμένη αιμοσφαιρίνη δεν δημιουργεί κανένα σύμπτωμα αλλά ούτε και δυσχεραίνει την μεταφορά και διάθεση του οξυγόνου στους ιστούς. Οι μεταβολές λοιπόν του αερισμού δεν επιφέρουν καμία σημαντική επίδραση στα επίπεδα οξυγόνου ή καλύτερα στα επίπεδα κορεσμού της αιμοσφαιρίνης. Έτσι το σώμα δεν θα ήταν σοφό από την πλευρά της φυσικής βιωσιμότητας να μπορούσε να βασιστεί στα επίπεδα οξυγόνου για τη ρύθμιση της αναπνοής. Φανταστείτε να χρειαζόταν να μειωθούν οι αποθήκες του οξυγόνου τόσο πολύ ώστε το σώμα να θέτει σε λειτουργία την αναπνοή. Θα αναπνέαμε πολύ πιο αργά και θα βρισκόμασταν ίσως σε ένα συνεχές έλλειμμα οξυγόνου αφού δεν θα είχαμε εφεδρείες. Αντίθετα όπως έχει περιγραφεί και πιο πάνω η σοφία της κατασκευής του ανθρώπινου σώματος έχει προνοήσει ώστε η αναπνοή να ρυθμίζεται από ένα άλλο παράγοντα που είναι το CO2. Πράγματι οι παραμικρές εκτροπές από το ρυθμό της φυσιολογικής αναπνοής επιφέρουν τεράστιες αλλαγές στα επίπεδα του CO2. Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε ότι κάτω από φυσιολογικές συνθήκες ο κύριος ρυθμιστής της αναπνοής είναι το CO2 και όχι το οξυγόνο.

Τι συμβαίνει στην κατάσταση του κρατήματος της αναπνοής;

Στις διάφορες μεταβολές των συγκεντρώσεων των αναπνευστικών αερίων και του pH αντιδρούν και κάποιοι υποδοχείς που βρίσκονται έξω από το αναπνευστικό κέντρο οι οποίοι ονομάζονται χημειοϋποδοχείς. Οι χημειοϋποδοχείς βρίσκονται στα καρωτιδικά σωμάτια και στα αορτικά σωμάτια. Είναι δηλαδή αισθητήρες μεταβολών που βρίσκονται μέσα σε μεγάλες αρτηρίες και μετρούν το αρτηριακό οξυγόνο. Η δουλειά τους είναι να μεταβιβάζουν μηνύματα κατ' ευθείαν στο κέντρο της αναπνοής σε καταστάσεις όπου το πολύτιμο αυτό αέριο, το οξυγόνο δηλαδή είναι λίγο. Η ευαισθησία των χημειοϋποδοχέων στο οξυγόνο είναι ιδιαίτερα έντονη στις μεταβολές του αρτηριακού αίματος από 60 mmHgμέχρι 30 mmHg, δηλαδή στις πιέσεις οξυγόνου μέσα στα όρια των οποίων ο κορεσμός της αιμοσφαιρίνης με οξυγόνο ελαττώνεται γρήγορα και πέφτει κάτω από το 90% με απότομο ρυθμό. Στην άπνοια ο ρυθμιστικός ρόλος του CO2 είναι «υποβαθμισμένος» καθώς όπως έχουμε αναλύσει υπάρχει στη μέση η προσαρμογή του κέντρου της αναπνοής στο CO2. Επομένως το σώμα του δύτη που παρουσιάζει το φαινόμενο της προσαρμογής αρκετά έντονο, δεν μπορεί να βασίσει τη ρύθμιση της αναπνοής του, αποκλειστικά πάνω στο CO2. Πολύ απλά σε απουσία του ερεθίσματός από το CO2 αναλαμβάνουν ρυθμιστικό ρόλο οι χημειοϋποδοχείς. Η διέγερση των χημειοϋποδοχέων σε κατάσταση χαμηλής συγκέντρωσης οξυγόνου μπορεί να αυξήσει τον αερισμό του πνεύμονα μέχρι και 7 φορές. Αρκετά ενδιαφέρον για τη φυσιολογία της άπνοιας!



ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΝΟΙΑΣ



Είδαμε πως κατά τη διάρκεια της άπνοιας στο σώμα μας συσσωρεύεται διοξείδιο του άνθρακα ενώ το οξυγόνο σταδιακά μειώνεται. Έχουμε επίσης αναφερθεί στο μηχανισμό προσαρμογής του κέντρου της αναπνοής στο διοξείδιο του άνθρακα. Στην άπνοια επιδιώκουμε την αύξηση του χρόνου μας χωρίς ωστόσο να είμαστε κοντά στα όριά μας, χωρίς να εμφανίζουμε δηλαδή οποιαδήποτε συμπτώματα έλλειψης οξυγόνου, ή ενεργειακής χρεοκοπίας. Το βασικό ερώτημα λοιπόν είναι μέχρι πόσο μπορούμε να κρατάμε την αναπνοή μας χωρίς να μπούμε στην γκρίζα ζώνη, χωρίς να χάσουμε τις αισθήσεις μας;; Δυστυχώς δεν υπάρχει ευθεία απάντηση αλλά ούτε υπάρχει και κάποιος αξιόπιστος τρόπος πρόβλεψης. Δύο είναι οι βασικοί λόγοι αυτής της αδυναμίας εύκολης απάντησης. Πρώτος λόγος είναι πως δεν μπορούμε να ξέρουμε με ποιο ρυθμό ένας δύτης καίει το οξυγόνο και τα αποθέματα της κυτταρικής ενέργειάς του κατά τη διάρκεια της βουτιάς. Αν μπορούσε πάντως να περιορίσει την κατανάλωση ή με άλλα λόγια τον ρυθμό μεταβολισμού κατά τη διάρκεια της βουτιάς, τότε η άπνοιά του θα μπορούσε να παραταθεί χωρίς να χάσει τις αισθήσεις του. Ένας από τους βασικούς στόχους άλλωστε της προπονητικής τέχνης είναι και η σταδιακή προσαρμογή του ατόμου στην άπνοια και η διατήρηση του ρυθμού εξέλιξης μέσα στα πλαίσια της ατομικής ικανότητας του κάθε απνεϊστα. Δεύτερος λόγος είναι πως το σώμα προβαίνει σε βραχυπρόθεσμες αλλά και μακροπρόθεσμες μεταβολές που υποβοηθούν την αιμάτωση των ζωτικών οργάνων και τη μεταφορά οξυγόνου σ' αυτά σε συνθήκες άπνοιας. Ο κάθε δύτης έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία πάνω σε αυτές τις μεταβολές και τον δικό του ρυθμό εξέλιξης. Η πορεία ανάπτυξης προσαρμογών δεν είναι κάτι που πρέπει να μετατρέπεται σε διαγωνισμό ταχύτητας ή συνεχή σύγκριση με τους άλλους δύτες. Το κάθε άτομο δηλαδή αντιδρά διαφορετικά και επομένως το κάθε άτομο έχει διαφορετικά όρια και απαιτεί διαφορετικούς ρυθμούς εξέλιξης. Επομένως ο στόχος της προπόνησης στην άπνοια δεν θα πρέπει να είναι απλώς η αύξησή της. Συνάμα θα πρέπει να παραμείνουμε έξω από τη ζώνη του λυκόφωτος. Να εκπαιδεύσουμε τον οργανισμό μας ώστε σταδιακά να καίει λιγότερο οξυγόνο και άρα να παράγει και λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα και επίσης να περνά με σχετικά καλή ανοχή τις οριακές συγκεντρώσεις οξυγόνου. Αυτό απαιτεί μια καλή κατανόηση των σχετικών μηχανισμών αντιστάθμισης και πάνω από όλα συνεχή δουλειά, πολλή υπομονή και διαρκή παρακολούθηση από έμπειρο εκπαιδευτή.

Το σώμα μας διαθέτει μηχανισμούς που ενεργοποιούνται είτε αμέσως κατά τη διάρκεια της ίδιας της βουτιάς, είτε με την συνεχόμενη εξάσκηση και παρατεταμένη έκθεσή μας στις ακραίες αυτές συνθήκες μέρα με την ημέρα ολοένα και περισσότερο. Αυτές οι μεταβολές συμβαίνουν με στόχο την αύξηση της μεταφορικής ικανότητας του οξυγόνου στο σώμα, ή την αύξηση στην απορρόφησή του από τον πνεύμονα, ή στην μείωση της κατανάλωσής του. Ένας απνεϊστας πρέπει να έχει μεταξύ άλλων γνωρισμάτων και πολύ αναπτυγμένο το στοιχείο της υπομονής και αυτό είναι κάτι που επαναλαμβάνεται και τονίζεται διαρκώς, καθώς η υπέρβαση των συμβατικών ορίων και η αύξηση των χρόνων της άπνοιας πέρα από τα συνήθη επίπεδα αν είναι να γίνει με το σωστό τρόπο προϋποθέτει αλλαγές τέτοιες στο σώμα που χρειάζεται αρκετός χρόνος για να επέλθουν. Πρόκειται για μια διαδικασία όπου φτιάχνουμε ένα νέο σώμα ένα νέο καλούπι και η υπομονή πρέπει να είναι εφάμιλλη εκείνης του βιβλικού Ιώβ. Η καθημερινή δουλειά επομένως είναι απαραίτητη προκειμένου να αυξήσουμε τους χρόνους της άπνοιάς μας και να μειώσουμε τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωμάτων υποξίας. Η ανάπτυξη συνείδησης αθλητή και ενός νέου τρόπου ζωής σε ότι αφορά όλους τους τομείς της από τη διατροφή μέχρι και την ανακατανομή του χρόνου μας είναι εκ των ουκ άνευ για την προπονητική.

ΑΠΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΠΛΗΝΑΣ

Ο σπλήνας είναι όργανο αποθήκευσης ερυθρών αιμοσφαιρίων. Έχει μελετηθεί κατά πόσο σε μία κατάδυση με άπνοια παίζει οποιοδήποτε ρόλο. Η σύσπασή του σπλήνα είχε παρατηρηθεί σε άλλα θηλάστηκα εκτός από τον άνθρωπο προηγουμένως και έτσι μελετήθηκε αν υπάρχει τέτοιος μηχανισμός και στον άνθρωπο. Μια τέτοια σύσπαση αποτελεί μέρος ενός γενικότερου αντανακλαστικού που ονομάζεται αντανακλαστικό της κατάδυσης (diving reflex). Τι είναι η σύσπαση του σπλήνα και που αποσκοπεί. Η σύσπαση οδηγεί σε απελευθέρωση περισσότερων ερυθρών αιμοσφαιρίων στην κυκλοφορία κατά τη διάρκεια της κατάδυσης και αποσκοπεί στο να αυξήσει την μεταφορική ικανότητα του αίματος για το οξυγόνο. Πράγματι η σύσπαση του σπλήνα έχει τεκμηριωθεί ότι συμβαίνει και στον άνθρωπο. Έχουν καταγραφεί αυξήσεις στον αιματοκρίτη κατά 6,5 % και στην αιμοσφαιρίνη (που βρίσκεται μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια και μεταφέρει το οξυγόνο) κατά 3,5 % στη διάρκεια μιας και μόνο κατάδυσης. Ο αιματοκρίτης είναι η εκατοστιαία κατ' όγκο αναλογία των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα. Η αιμοσφαιρίνη είναι μια χρωστική χημική ουσία που βρίσκεται μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια και είναι μεταφορικό μόριο οξυγόνου μέσα στην κυκλοφορία.

ΥΠΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΡΥΘΡΟΠΟΙΗΣΗ

Κάθε κατάσταση μέσα στο ανθρώπινο σώμα που ελαττώνει την ποσότητα του οξυγόνου που μεταφέρεται στους ιστούς αυξάνει την ταχύτητα παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η υποξία δεν είναι απλά ένας από τους παράγοντες που καθορίζουν τον ρυθμό παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων. Είναι το βασικότερο ερέθισμα.

Πώς γίνεται αυτό; Η διαδικασία ξεκινά με ανίχνευση της υποξίας από τους νεφρούς. Οι νεφροί σε κατάσταση χαμηλής συγκέντρωσης οξυγόνου παράγουν ένα ένζυμο. Το ένζυμο αυτό διασπά μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη που κυκλοφορεί στο αίμα αποσπώντας από το μόριό της την ερυθροποιητίνη. Η ερυθροποιητίνη είναι μια ορμόνη που στη συνέχεια δρα στον μυελό των οστών που είναι το όργανο παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η ερυθροποιητίνη παραμένει στην κυκλοφορία και δρα για μία μέρα περίπου. Απαραίτητο στοιχείο για την αύξηση της παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων είναι και η επάρκεια σε βιταμίνες Β12 και φυλλικό οξύ (folic acid).

ΑΡΓΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΓΕΙΟΒΡΙΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΤΩΝ

Από ιστολογικές μελέτες που έγιναν παλαιότερα σε ζώα έχει βρεθεί ότι η συνεχιζόμενη έκθεση τους σε χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου αυξάνει την αγγειοβρίθεια των ιστών. Αυτό φαίνεται να ισχύει και για τον άνθρωπο. Δηλαδή με τη συνέχιση της προπόνησης στην άπνοια μετά από μήνες παρατηρείται αύξηση του αριθμού και του μεγέθους των τριχοειδών αγγείων με ταυτόχρονη αύξηση του συνολικού όγκου αίματος. Αυτό σημαίνει ότι το αίμα έρχεται σε πολύ στενότερη επαφή με τα κύτταρα των ιστών από όση συμβαίνει φυσιολογικά. Η ύπαρξη περισσότερου αίματος και μεγαλύτερης ουσιαστικά αιμάτωσης των ιστών διευκολύνει τη μεταφορά οξυγόνου προς αυτούς. Αν και δεν είναι δυνατό να καθοριστεί ποσοτικά το εύρος της σημασίας αυτού του φαινομένου στην προσαρμογή του άτόμου σε συνθήκες υποξίας θα μπορούσαμε να υποθέσουμε το εξής. Θα ήταν αναμενόμενο πως τα άτομα που έχουν αυξημένη αγγειοβρίθεια και μεγαλύτερη αναλογία αίματος / ιστών έχουν και αυξημένο αποθηκευμένο οξυγόνο το οποίο είναι ευκολότερα διαθέσιμο και άρα διατρέχουν χαμηλότερο κίνδυνο ανεπάρκειας οξυγόνου σε επίπεδο ιστών σε μια κατάσταση παρατεταμένης άπνοιας. Το βασικότερο που πρέπει να θυμάται ένας απνεϊστας είναι πως αυτό δεν επιτελείται από τη μια μέρα στην άλλη αλλά απαιτεί πολλούς μήνες συνεχόμενης εξάσκησης.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΟΞΥΓΟΝΟΥ - ΑΙΜΟΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΝΟΙΑ

Κατά τη διάρκεια της άπνοιας το σώμα προβαίνει σε βασικές αιμοδυναμικές αλλαγές που έχουν σαν αποτέλεσμα την διαφύλαξη του οξυγόνου, δηλαδή την εξοικονόμησή του.

ΤΟΠΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΙΜΑΤΙΚΗΣ ΡΟΗΣ

Μία σειρά από παράγοντες καθορίζουν το πόσο αίμα θα περάσει μέσα από ένα ιστό. Γενικά η αιματική ροή σε ένα ιστό είναι ανάλογη της μεταβολικής του δραστηριότητας αλλά σε ορισμένους ιστούς εξυπηρετεί και άλλες λειτουργίες όπως για παράδειγμα στο δέρμα εξυπηρετεί ανταλλαγή θερμότητας με το περιβάλλον ενώ στα νεφρά εξυπηρετεί στη μεταφορά άχρηστων ουσιών του μεταβολισμού για αποβολή τους μέσω των ούρων. Στον εγκέφαλο η αιματική ροή προορίζεται σε μεγάλο βαθμό στο να καθορίζει την περιεκτικότητα των εγκεφαλικών υγρών σε διοξείδιο του άνθρακα και κατιόντα υδρογόνου που παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στο επίπεδο της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Η υποξία δηλαδή η μείωση της παροχής οξυγόνου σε ένα ιστό οδηγεί σε αύξηση της αιματικής ροής μέσα από αυτό τον ιστό. Εικάζεται πως ο ιστός που έχει αυξημένη μεταβολική δραστηριότητα ή μειωμένη παροχή οξυγόνου, εκλύει αγγειοδιασταλτικές ουσίες ή εναλλακτικά αυτή καθ' εαυτή η έλλειψη οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών σε μια ιστική περιοχή προκαλεί χαλάρωση του μυϊκού χιτώνα των αιμοφόρων αγγείων τ

kostas
Admin
Admin

Άντρας Αριθμός μηνυμάτων: 242
Ημερομηνία γέννησης: 01/08/1988
Ημερομηνία εγγραφής: 09/06/2011

http://www.greekspearfishing.com

Επιστροφή στην κορυφή Go down

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης